Ne manĝu ne spiru ne kuru ne dormu ne venu ne iru ne ridu ne parolu ne ploru ne amu nur mortu.
22
Sezono estas sezono del'printempo.
Aero estas aero del'vivado.
Multaj stultaj popoloj,
ĵetas ŝtono al la bela printempo.
Miaj paroloj silentiĝis.
En fremda nokto restis:
nur nigraj pensoj kaj domoj senfenestroj.
Vi estas
Vi brilas
Mi perdas mian koron.
sen am' sen kor' vagas,
en urbo de sen am'.
Kie falis mia kor'?
Kiu vidis mia kor'?
Mi nun sen am' sen kor'?
Ho nun kiu mi estas?
Ploru por perdo
El post de muroj de l’ urbo sen am’
neion aŭdiĝis.
Kiam suno nokte brilis.
Nia ĝardeno nigrajn vestojn surmetis.
Ni nur rigardis.
El paperoj ni domon faris.
De plumo de kolomboj sangis. bruliĝis.
Ni el tremo kaŝis.
Ni post rompitaj koroj kaŝis.
Kiam suno nokte brilis.
Kiam malfeliĉeco de l’ popoloj sen am’ okazis.
Kiam malkara krom homo nenio restis.
Kiam koroj rompiĝis.
Kiam nur nenio restis.
Voĉ’ de am’ sekiĝis.
Mond’ de am’ detruis. Kiam floroj sekiĝis.
kiam herboj fajriĝis.
